Kort antwoord. Casa Milà is ontworpen door Antoni Gaudí voor Pere Milà en zijn vrouw Roser Segimon. De plannen gingen in 1906 naar de stad, het werk was in 1912 klaar, en het gebouw werd snel beroemd om zijn golf van steen. Sinds 1984 staat het op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
Toegang, rondleidingen, zonsondergang- en nachtbezoeken
Casa Milà: toegangsticket + audiogids
4,7· 10.404 beoordelingen
vanaf € 29€ 30
Wie waren de Milàs?
Pere Milà en Roser Segimon waren het echtpaar dat het gebouw liet bouwen. In 1905 kocht Roser een perceel aan de Passeig de Gràcia. Ze vroegen Gaudí een appartementengebouw te ontwerpen, met hun eigen woning op de hoofdverdieping en de andere appartementen voor huurders.
Hoe ontwierp Gaudí het?
Op 2 februari 1906 gingen de plannen naar de stad en begon het werk. De gevel is een golf van steen die aan de constructie erachter hangt en geen gewicht draagt. Gaudí werkte met een team van medewerkers: het eerste ijzeren hekwerk kwam uit de werkplaats van de gebroeders Badia, en de schilder Aleix Clapés hield toezicht op de beschilderde muren.
Het gebouw leek op geen enkel ander in de straat. Binnen brengen twee binnenplaatsen licht, de zolder wordt gedragen door bakstenen bogen en op het dak staan schoorstenen die op beelden lijken.
Waarom kreeg de stad ruzie met Gaudí?
Omdat het gebouw zich niet aan de regels hield. In december 1907 werd het werk stilgelegd omdat een pilaar tot over de stoep uitstak, en de stad vond het gebouw ook te hoog en te groot. Uiteindelijk besloot een commissie van de wijk Eixample op 28 december 1909 dat Casa Milà een monumentaal gebouw was en niet aan de gebruikelijke bouwregels hoefde te voldoen.
De meningen waren verdeeld. Sommigen waren dol op de golf van steen, en critici gaven het gebouw de bijnaam die bleef hangen: La Pedrera, de steengroeve.
Wat gebeurde er met het beeld op het dak?
Het plan was om bovenop het gebouw een bronzen beeld van de Maagd van de Rozenkrans te zetten. Toen kwamen de rellen van de Tragische Week van 1909, en de Milàs vroegen om het beeld te laten vallen. Het is nooit gemaakt. Een paar woorden uit de Rozenkrans staan nog op de kroonlijst.
Wanneer was het klaar?
Op 31 oktober 1912 tekende Gaudí het certificaat dat het werk afsloot. Gaudí overleed in 1926, aangereden door een tram, op 73-jarige leeftijd.
Wat gebeurde er na 1912?
De Milàs woonden op de hoofdverdieping, en Roser liet later veel plafonds weghalen en de interieurs opnieuw inrichten. Toen in 1936 de Spaanse Burgeroorlog begon, werd het gebouw in beslag genomen en gebruikt voor kantoren van de republikeinse regering. Pere Milà overleed in 1940.
In 1946 werd het gebouw verkocht aan een vastgoedbedrijf, en in 1953 werd de zolder opgedeeld in appartementen. Roser Segimon overleed in 1964. In 1971 viel er een grote steen van de eerste verdieping en volgden reparaties, en vanaf december 1976 werd een deel van de garage een rommelmarkt met zo’n 50 winkeltjes.
Hoe werd het een museum?
Langzaam. Het gebouw werd stap voor stap beschermd: in 1969 werd het een nationaal monument, en op 2 november 1984 kwam het op de UNESCO-lijst, samen met Park Güell en Palau Güell. In 2005 groeide de lijst tot zeven werken van Gaudí.
In december 1986 kocht de bank Caixa Catalunya het gebouw en begon een restauratie. In 1992 ging de hoofdverdieping open als tentoonstellingsruimte, en in juni 1996 eindigde de restauratie en opende het gebouw als cultureel centrum. In 2013 werd de Fundació Catalunya La Pedrera de eigenaar. Het werk om de steen en het ijzer te onderhouden gaat nog steeds door.
Wat doe je met dit verhaal?
Neem het mee. De gevel is logischer als je weet dat hij niets draagt, en de zolder raakt je meer als je weet dat het een gedeelde wasruimte was. Lees wat je in Casa Milà kunt zien om je route te plannen, check de openingstijden en de route en kies je bezoek op de ticketpagina. Heb je maar een uur, bekijk dan de binnenplaatsen en het dak. Heb je een ochtend, voeg dan de zolder en het appartement toe.